Risico op emotioneel eten bij jongeren door gen

overgewicht kindEen op de drie jongeren heeft een risicogen, dat kan zorgen voor een tekort aan dopamine. Het gen in combinatie met opgroeien bij ouders die kinderen op een manipulatieve manier controleren en chanteren kan ervoor zorgen dat zij  eerder geneigd zijn emotionele eters te worden. Als dat samengaat met een dopaminetekort, hebben die jongeren een groot risico om emotioneel te gaan eten.

De jongeren gaan fysiologische reacties bij emoties met gevoelens van honger verwarren. Dat maakt hen ‘gevoelsblind’. Die conclusies trekt Tatjana van Strien van de Radboud Universiteit Nijmegen uit haar onderzoek onder 279 jongeren. Landelijk gaat het om zo’n 40.000 kinderen in de leeftijd van 11-15 jaar die beide kenmerken vertonen en dus risico lopen op emotioneel eten en overgewicht. Kinderen tot 12 jaar eten vaak juist niet als ze zich rot voelen. Deze kinderen vertonen nog normale reactie op een ‘stress, namelijk niet eten.

Bron:http://www.nieuwsoverkindervoeding.nl


Lees ook:Dikke mensen vaak emotie-eters
Lees ook:Verband tussen depressie en emotioneel eten
Lees ook:Door Sonja Bakkeren tragere stofwisseling
Lees ook:Kinderen vallen het beste af bij gezinsgerichte leefstijlprogramma’s
Lees ook:Project ‘Aan tafel!’

Heb jij Dieet.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!


  • Geplaatst door Martijn op 9 maart 2010 om 13:05

    Waarom wordt alles maar steeds meer en meer ver-ziekt?
    Door overal maar een ziekte te maken, wordt steeds meer verantwoordelijkheid bij de mensen zelf weggenomen.

    En zelf als is er ergens (tevens) een mogelijke medische component voor, dan neemt het die verantwoordelijkheid nog steeds niet weg.

    Dat geldt helemaal voor wat men zo graag ‘obesitas’ noemt. Het lijkt wel alsof er steeds meer zogenaamde onderzoekers graag willen vertellen dat de mensen er niets aan kunnen doen, hun vraatzucht en vetzucht.
    Nonsens. We weten allemaal waar die (vaak vele) extra kilo’s vandaan komen.

    Een verslaving?
    Natuurlijk is vreten een verslaving.
    Ik kan vaak niet van zoetigheden afblijven.
    Emotioneel eten?
    Natuurlijk bepaald hoe ik mij voel hoe en wat ik eet.
    Wat is daar voor nieuw(s) aan?

    Ik weet dondersgoed waar mijn paar extra kilo’s vandaan komen.
    Maar ik ga niet zitten roepen dat ik er niet zelf voor verantwoordelijk ben, dat ik ziek ben, blablabla.
    Het is mijn verantwoordelijkheid om er wat aan te doen.
    Kan ik het niet alleen, dan met de hulp van iemand.

    Ik zeg NIET dat het makkelijk is. Want dat is het niet. Dat weet ik maar al te goed.
    Maar houd alsjeblieft eens op met die ‘ver-zieking’.

Geef een reactie